ยินดีต้อนรับ ผู้มาเยือน [ Login สมัครสมาชิกบอร์ดคลิกที่นี่ ]
 

ย่าติง... ย่าติง...

หน้ารวมทุกกระดานข่าว -> ท่องเที่ยวต่างประเทศ ศูนย์รวม Backpacker ชาวไทย ที่รักการท่องโลกกว้าง
ความเห็นทั้งหมด: 89
กำลังแสดงหน้าที่ 1 / 2 หน้า
9 7 [ 1 ] 2 8 :
ผู้โพสต์
ข้อความ
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 10:59 น.
     




Tell a Friend Print Print Lite Add Favorite Delete
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 1 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:01 น.
   

ผมคิดอยากไปเที่ยว”ย่าติง”  ก็จากการแนะนำของนักท่องเที่ยวจีนเมื่อคราวที่ไปเที่ยวปี้เผิงโกว  นั่นเป็นเหตุการณ์เมื่อนานมาแล้ว  

ก่อนหน้านั้นแม้จะรู้จักชื่อและเห็นภาพถ่ายย่าติงมาก่อน  แต่ก็จัดให้มันอยู่ในแหล่งท่องเที่ยวประเภทไกลเกินฝัน แบบเดียวกับซินเจียง  ตุนหวง ฮูหลุนเป้ย ฯลฯ อะไรประมาณนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีข่าวว่าอุทยานย่าติงถูกปิด  เหตุผลเนื่องมาจากชาวทิเบตในพื้นที่ไม่พอใจที่ทางการขายสัมปทานให้กับเอกชน  เรื่องราวมากมายเกี่ยวกับย่าติงถูกเล่าลือ  ความรุนแรง  การเสียชีวิต …  เรื่องเล่าไม่น้อยถูกเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต  ซึ่งล้วนแต่เป็นทางร้ายทั้งสิ้น   มีบทความหนึ่งที่เขียนโดยนักศึกษาสาวจากปักกิ่ง  มีชื่อเสียงและถูกพูดถึงมาก

ในช่วงเวลาอันเลวร้ายนั้น  มีนักท่องเที่ยวบางกลุ่มสามารถลักลอบเข้าไปได้  มีแม้แต่ทัวร์ไทย  เวลานั้น  ผมเคยคิดที่จะแอบเข้าไปโดยติดต่อกับคนทิเบตในเมืองเต้าเฉิง  แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ทำตามนั้น

วันเวลาผ่านไป  อุทยานย่าติงเปิดรับนักท่องเที่ยวอีกครั้ง  คราวนี้พรั่งพร้อมด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกและข้อห้ามมากมาย  

และในโอกาสที่ไม่สามารถไปจิ่วไจ้โกวและเอ๋อจีน่าฉี  ผมจึงคิดเรื่องไปย่าติงอีกครั้ง


Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 2 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:01 น.
   

จำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้บินกันตอนกลางวัน

เรามาถึงคุนหมิงราว ๆ บ่ายสอง  ซื้อซิมมือถือจากคนเร่ขายที่สนามบิน  หลังจากทดลองโทรกลับบ้านจนแน่ใจแล้ว  จึงนั่งแท็กซี่ไปสถานีรถโดยสารตะวันตก  



เดิมทีคุนหมิงมีสถานีรถโดยสารหลายแห่ง  เวลาไปไหนแต่ละทีสับสนจนไม่รู้จะไปขึ้นที่ไหน  บางทีมาถึงสถานีแล้ว  มีคนถามเราว่าจะไปไหน  พอตอบเร็จ  แกบอกให้ไปขึ้นอีกแห่งที่อยู่ใกล้ ๆ กัน  ตอนหลังจึงรู้ว่าคนที่ถามเราเป็นนายหน้า  ไม่ยอมให้เราขึ้นที่สถานีนั้น



บรรยากาศที่สถานีดูจอแจและวุ่นวาย  รถแท็กซี่วิ่งเข้าเทียบไม่ขาดสาย  รถพวกนี้ไม่จอดนาน  ผู้โดยสารลงแล้วต้องรีบออกไปเลย  ในตัวอาคารโดยเฉพาะห้องรอผู้โดยสารคนเยอะมาก  ดีว่าบริเวณขายตั๋วค่อนข้างโล่ง  เราจึงได้ตั๋วนอนไปจงเตี้ยนคืนนั้นมาอย่างรวดเร็ว  

ข้าง ๆ ช่องขายตั๋ว  มีตู้ไฟสว่างไสว  แนะนำสถานที่เที่ยวในคุนหมิง  และหนึ่งในนั้นคือสวนซุ่ยหู

เรานำสัมภาระชิ้นใหญ่ไปฝากที่ห้องฝากของ  นั่งรถแท็กซี่อีกครั้ง  ตั้งใจไปสวนสาธารณะต้ากวนโหลว  ไม่ไกลจากสถานี


Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 3 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:02 น.
   

ด้วยความที่คิดว่าตัวเองแน่  เคยมาคุนหมิงหลายครั้งแล้ว   ผมเลยบอกโชเฟอร์ว่าจะไปสวนซุ่ยหูตามที่เห็นติดตาจากตู้ไฟเมื่อซักครู่   โดยไม่ได้เอะใจเลย  

ผมสงสัยว่าทำไมรถถึงวิ่งนานเหลือเกิน  จนกระทั่งลงจากรถแล้วจ่ายเงิน  เดินเข้าสวน  เกิดสงสัยว่าทำไมถึงไม่ต้องซื้อตั๋วเหมือนครั้งก่อน   น้องทักว่านี่มันสวนที่เคยมาเมื่อตอนเที่ยวแชงกรี-ลา   ผมชะงัก  รีบคลี่แผนที่ออกดู

แล้วถึงรู้ว่า  นี่มันสวนสาธารณะซุ่ยหูซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง  เป็นสวนเปิดที่ไม่เก็บค่าค่าชม  ส่วนใหญ่ชาวคุนหมิงที่ว่าง ๆ ก็จะเข้าไปเดินเล่นตอนเย็น  มีการจับกลุ่มร้องรำทำเพลง  เล่นดนตรี  มีร้านขายของที่ระลึกและของกินหลายเจ้า  ไม่ใช่สวนต้ากวนโหลวที่ตั้งใจจะไปแต่แรก

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 4 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:03 น.
   

เราเดินเที่ยวในสวน ผ่านสระบัว ลานเต้นรำ ดูชายหญิงต่างวัยที่กำลังรำพัด เดินผ่านศาลา ดูผู้คนจับกลุ่มร้องเพลงคลอกับแอคคอเดี้ยนด้วยเพลงสมัยปฏิวัติวัฒนธรรม

ถัดไปไม่ไกลมีลุงสีซอ หนุ่มสีไวโอลีน ต่างคนต่างประชันกันจนไม่รู้ว่าจะเลือกฟังใครดี ท้ายสุดเลยมาจบลงตรงที่นั่งริมสระ มองดูฝูงหงส์ที่ลอยไปมาอยู่บนน้ำ

อีกฟากนึงของสระมีไผ่กอใหญ่ ชายผู้หนึ่งถือกล้องพร้อมเลนส์อันโต พยายามถ่ายนกโดยไม่ใช้ขาตั้ง เด็กเล็กสองสามคนวิ่งผ่านไป ตามองว่าวที่ตัวเองพยายามทำให้ลอยขึ้นฟ้า

หลังเดินออกจากสวน เราไปเดินหาของกินใกล้ ๆ นับเป็นอาหารมื้อแรก



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 21 ส.ค. 2555 เวลา 23:14 น. โดย นกขมิ้นเหลืองอ่อน

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 5 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:04 น.
   

เช้าวันที่สอง  รถบัสนอนของเราเข้าเทียบสถานีเมืองจงเตี้ยน  เดี๋ยวนี้เรียกว่าแชง-กรีลา  อากาศข้างนอกหนาวมากผิดกับคุนหมิง  ผมรู้สึกแสบคอ  ลงจากรถเข้าไปหยิบเป้ของพวกเราออกมากองไว้  ซักพักรถวิ่งเข้าไปที่ช่องจอด   พวกเราที่เหลือยังไม่ลงมา  ผมต้องเดินไปตามพร้อมกับชำเลืองข้าวของที่กองไว้

พอลงมากันครบต่างก็สะพายเป้ของตัวเดินเข้าไปในตัวสถานี  ผมนั่งพักที่เก้าอี้ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ  เดินไปซื้อตั๋วจงเตี้ยน-เต้าเฉิงสำหรับพรุ่งนี้   ถามพวกเราดูว่ารู้สึกเหนื่อยมั้ย  ทุกคนส่ายหน้า

เรานั่งรถตู้เล็กไปยังโฮสเทลที่โทรติดต่อไว้แล้ว  แล้วต่อมาก็นั่งรถตู้คนเดิมนี้ไปอุทยานผู่ต๋าชั่ว  มีนักท่องเที่ยวจีนขอติดไปด้วย

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 6 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:05 น.
   

อุทยานผู่ต๋าชั่วเพิ่งตั้งขึ้นเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง  โดยรวมเอาสู่ตูหูและปี้ตาไห่เข้าไว้ด้วยกัน  วิธีเที่ยวอุทยานผู่ต๋าชั่ว  เราต้องนั่งรถของอุทยานซึ่งจะพาเราไปเที่ยวสู่ตูหู  หลังจากนั้นเดินต่อบนทางเดินซึ่งยาวเลียบทะเลสาบไปจนสุด  เปลี่ยนเป็นขึ้นรถอีกทีไปลงปี้ตาไห่  ณ ที่นี่  เราก็ต้องเดินตามทางเดินในอุทยานอีกครั้ง  เมื่อสุดทางเดินที่ปี้ตาไห่  เราก็นั่งรถบัสออกมาถึงประตู

นักท่องเที่ยววันนี้ดูไม่ค่อยมาก  คิวรอขึ้นรถบัสไม่ยาว  เพียงสองคันก็กวาดเอานักท่องเที่ยวที่มีอยู่ออกไปทั้งหมด

เสียงบรรยายบนรถนักท่องเที่ยวพรรณนาสถานที่นี้อย่างเลิศเลอ  แต่ดูคนฟังจะไม่สนใจซักเท่าไหร่  ต่างชะเง้อมองนอกหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น  ป่าสนสลับกับทุ่งหญ้า  มองไปทางไหนก็เห็นต้นฝอยลมเกาะเต็มกิ่งสน  ท้องฟ้าแจ่มใสปลอดโปร่ง  พอรถจอดที่สู่ตูหู  พวกเราก็ตื่นตากับทิวไม้ข้างหน้าที่เริ่มจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง  

ผมเดินไปตามทางเดินไม้  นำหน้าใครทั้งหมด  ถ่ายรูปบ้าง หยุดพักบ้าง  แต่ไม่นานก็เริ่มช้าลง  และถูกคนอื่นแซง  ผมรู้สึกเหมือนว่าทางเดินนั้นไกลขึ้นเรื่อย ๆ  และไปไม่ถึงไหนซักที  ครั้งนึงเห็นพุ่มไม้ข้างทางสีสันสวยงาม  พยายามคู้ตัวลงถ่าย  ปรากฎว่ามือสั่น  ครั้นจะใช้ขาตั้งกล้องก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงหนักเหลือเกิน  ผมเพิ่งรู้ว่าประโยชน์ของขาตั้งกล้องอีกอย่างคือเป็นไม้เท้า  

สองข้างทางที่เราเดินผ่านไปนั้น  หากไม่ใช่ลานหญ้าก็จะเป็นพุ่มไม้หลากสี  มีไม้สนยืนต้นสลับบ้างบางช่วง  สีแดงของไม้พุ่มเมื่อตัดกับท้องฟ้าสีเข้มสดใสแล้วสวยจนยากบรรยาย  

เราหยุดพักกินขนมปังก่อนจะเริ่มเดินไปปี้ตาไห่  ดูเหมือนกลุ่มเราจะอยู่รั้งท้าย  เดินไปได้ซักหน่อยก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์  โชเฟอร์ที่นัดไว้โทรมาบอกให้เร่งเวลาหน่อย  คนจีนสองคนนั้นไปถึงเรียบร้อยแล้ว  ผมคะเนจากระยะทางแล้วคงอีกซักชั่วโมงมั้งคงจะถึง  เลยแก้ตัวไปตามเรื่อง  

ทางเดินในปี้ตาไห่นั้นเลาะเลียบทะเลสาบ  ส่วนใหญ่เป็นทางราบ  จะมีขึ้นลงบันไดก็เพียงช่วงสั้น ๆ  แต่นั่นก็ทำให้ผมต้องนั่งพักหลายครั้ง    โชเฟอร์เจ้ากรรมโทรมาตามแล้วตามอีก  จนหลัง ๆ ผมชักหาคำแก้ตัวไม่ออก  เพราะใช้ไปหมดแล้ว

แล้วในที่สุดเราก็เดินมาถึงทางออก  คำศัพท์ที่เกี่ยวเนื่องด้วยคำขอโทษถูกนำออกใช้จนหมดเล่ม  คนจีนสองคนนั่นดูจะท่าทางเฉย ๆ แต่โชเฟอร์หัวเสียอย่างแรง   และด้วยความไม่พอใจของโชเฟอร์นี่เอง  จึงไปส่งคนจีนที่สถานีรถ  แล้วก็ไล่เราให้ลงหารถกลับเอาเอง  


Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 7 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:05 น.
   

โฮสเทลที่เราพักนี้มีลานสวนอยู่ตรงกลาง  เมื่อเดินเข้าประตูไปทางซ้ายเป็นห้องรับแขกและเป็นที่ติดต่อ  ติดกันเป็นห้องอาหาร  ส่วนฝั่งขวาของสวนเป็นห้องพักมีสองชั้น  เราพักอยู่ชั้นล่าง  

หลังจากขนสัมภาระเข้าห้องพักไปแล้ว  ผมออกมานั่งในสวน  ใจลอยไปถึงวันพรุ่งนี้ว่าจะเจออะไรบ้าง  ผมเหนื่อยเกินกว่าจะนั่งรถไปเดินเล่นเมืองเก่า  และไม่มีทางที่จะขอเช่าจักรยานขี่ออกไปถึงวัดซงจ้านหลินตามความตั้งใจแต่เดิม   ในแผนการณ์ที่ผมร่างไว้นั้น  เราอยากจะขี่ไปถึงนาพาไห่โน่นแน่ะ

ตกค่ำเราก็ออกไปกินข้าวหน้าปากซอย  หาซื้อผลไม้ไว้เป็นเสบียงบนรถวันพรุ่งนี้  ผมแทบกินอะไรไม่ลง  ออกจากร้านอาหารท้องฟ้าก็มืด  เดินกลับมาที่โฮสเทล  เห็นแสงไฟวับแวมบนโต้ะในสวน  

ถ้าไม่ใช่เพราะมีฝนตกปรอย ๆ เราคงได้ออกมานั่งดูดาวกัน   

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 8 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:07 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 9 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:07 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 10 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:08 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 11 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:09 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 12 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:09 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 13 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:10 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 14 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:11 น.
   

วันนี้เราตื่นแต่เช้ามืด  ด้วยกลัวจะไม่ทันรถเที่ยวเจ็ดโมงเช้า  รถแท็กซี่ยังมีไม่มากนัก  พอถึงสถานีก็ต้องรีบขึ้นไปหาที่นั่ง 

ตำแหน่งที่นั่งเราอยู่แถวหลังสุด  สี่คนนั่งเรียงติดกัน  ตรงกลางทางเดินวางถังพลาสติกไว้สำหรับทิ้งขยะ  มันเลอะซะจนเราไม่กล้าเดินเฉี่ยว  รถออกมายังไม่ทันพ้นเมืองก็ต้องจอดให้เขาขนเสาเหล็กลำใหญ่ขึ้นไปผูกบนหลังคา

มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานตลอดทั้งวัน  ผมนั่งก้มหน้าพิงมือที่พยุงเกาะที่นั่งข้างหน้าไว้  พอเมื่อยก็ยืดตัวตรงบ้าง  หลับตาเกือบตลอดเวลา  ท้องที่ว่างมาจากเมื่อวานเริ่มสำแดงอาการครั่นครืน 

ระหว่างที่หลับตานั้น  ผมเริ่มคิด...

แรกเลยผมคิดว่าผมตัดสินใจผิดที่มาย่าติง  ถ้าอยู่บ้านคงไม่ทุกข์ทรมานอย่างเวลานี้  พอเวลาผ่านไปซักพัก  ผมเริ่มผะอืดผะอม  ผมตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่ไปย่าติงแล้ว  ขออยู่ที่เมืองเต้าเฉิงคนเดียว  ปล่อยให้คนอื่น ๆ เข้าไปกันเอง  ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่  ก็ยิ่งฟุ้งซ่านมากขึ้น  คิดไปถึงแผนการณ์ทริปต่อไปที่วางไว้ล่วงหน้าแล้ว  ผมคิดว่าผมจะไม่ไปทิเบตแล้ว  จะไม่ไปดูมินยาคองก้าฝั่งตะวันตกแล้ว  จะไม่ไปเก่อเนียแล้ว จะไม่ไป..............  จนถึงจะไม่ไปเที่ยวเมืองจีนอีกแล้ว


ผมลืมตาขึ้นเป็นบางครั้งและมองออกไปนอกหน้าต่าง  มันเป็นเส้นทางที่สวยงามที่สุด 

ผมหยิบสาลี่ออกมากัดคำนึง  เสร็จแล้วก็เก็บใส่ถุง  รอซักพักก็หยิบมากัดใหม่ เก็บใส่ถุงเหมือนเดิม  ทำแบบนี้อยู่นาน  ขณะที่ความคิดนั่นเล่าเห็นแต่สถานการณ์ที่แย่ลงเรื่อย ๆ  

ตอนที่รถจอดให้กินอาหารเที่ยงบริเวณหุบเขาแชงกรีลา  ใครต่อใครต่างเดินเข้าไปสั่งอาหารกินกัน  ท่าทางเอร็ดอร่อย  แต่ผมเข้าไปเพื่อซื้อน้ำ  เสร็จแล้วก็ออกมาหาทำเลคายของเก่าอย่างสบายใจ

ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นหลังจากรถออก  จากที่คิดเงียบ ๆ ว่าจะไม่ไปย่าติงแล้ว  ก็กลายเป็นไปให้ถึงหมู่บ้านย่าติง เสร็จแล้วให้คนอื่นเดินต่อเอาเอง  ผมขอเฝ้าของอยู่

พอรถพ้นเขตเมืองเซียงเฉิง  ผมตั้งใจสังเกตุดูสีของใบไม้สองข้างทางอย่างจริงจัง  ดูเหมือนว่ายิ่งสูงใบไม้ก็จะยิ่งเหลือง  พอให้อุ่นใจได้บ้างว่าเมื่อไปถึงย่าติงแล้วคงจะไม่ผิดหวัง 

พอรถแล่นผ่าหนองหญ้าน้ำสีแดง  ผมก็ยืนชะโงกมองไปยังข้างใน  ตัดสินใจในทันทีว่าจะไม่แวะมาที่นี่ตอนขากลับ

เรามาถึงเต้าเฉิงหกโมงเย็นพอดี  มีรถโรงแรมออกมาหาลูกค้าถึงหน้าสถานี

หลังจากเข้าพักแล้วเราก็ออกไปข้างนอกหาอะไรกินกัน  หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็ต้องบอกว่าผมเป็นคนหา  ส่วนคนอื่นเป็นคนกิน

ใจหายเล็กน้อยที่เห็นต้นบริชแถวที่พักยังเป็นสีเขียว



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 21 ส.ค. 2555 เวลา 23:22 น. โดย นกขมิ้นเหลืองอ่อน

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 15 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:14 น.
   

เช้าวันแรกในเต้าเฉิง  อาการของผมดีขึ้น  สามารถกินมาม่าได้หนึ่งถ้วย  เราออกมารอรถที่หน้าห้องติดต่อของโฮสเทล  รถตู้มาถึงเราเมื่อสายแล้ว  แต่ถึงกระนั้น  พนักงานในโฮสเทลก็ยังไม่มีใครมาทำงานเลย  รถของเรานอกจากเราสี่คนแล้วก็ยังมีฝรั่งจากฮอลแลนด์อีกคน

นี่เป็นเส้นทางที่สวยงามเส้นหนึ่ง  ต้นบริชขึ้นเต็มสองข้างทาง  ลำธารไหลคดเคี้ยวไปมา  ดูเผิน ๆ เหมือนโปสการ์ดวันปีใหม่

ก่อนเข้าอุทยานย่าติง  เราจะต้องผ่านหมู่บ้านยื่อหว่า  ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นแชงกรี-ลาแล้ว  คำว่าแชงกรี-ลานั้นเป็นคำที่ขลังมาก  สงครามชื่อเริ่มขึ้นเมื่อหลายปีก่อน  เมืองจงเตี้ยนในยูนนานชิงนำโดยเปลี่ยนชื่อเมืองจงเตี้ยนเป็นแชงกรี-ลา  แล้วต่อมาทางเต้าเฉิงจึงเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านยื่อหว่าเป็นหมู่บ้านแชงกรีลาบ้าง  โดยมีอุทยานย่าติงเป็นอาวุธสำคัญ  ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไงไม่รู้  แต่จากการอ่านรีวิวท่องเที่ยวของคนจีน  ส่วนใหญ่จะเทน้ำหนักให้กับย่าติง

รถของเราจอดนิ่งในหมู่บ้าน  คนขับดูเหมือนลงไปทำธุระบางอย่าง  พอกลับขึ้นมาอีกครั้งรถก็ออก  เรารู้ว่าแกลงไปทำอะไรก็ตอนที่แวะรับนักท่องเที่ยวสามคนโดยให้แอบไปกับกองสัมภาระข้างหลัง  มีผ้าใบคลุมปิดมิดชิด

เรื่องการแอบเข้าอุทยานโดยไม่ซื้อตั๋วแต่แอบไปกับรถนั้น  เป็นสิ่งรับรู้กันทั่วไป  เล่ากันเกร่อในรีวิวของคนจีน  เรามารู้ทีหลังว่าคนพวกนี้ต้องจ่ายให้โชเฟอร์ 100 หยวนจากราคาเต็ม 150 หยวน


Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 16 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:14 น.
   

จากข้อมูลเดิม นักท่องเที่ยวต้องมาเปลี่ยนมานั่งรถของอุทยาน นั่งไปจนถึงหมู่บ้านย่าติง ไม่รู้เดี๋ยวนี้เปลี่ยนกฎหรือผ่อนกฎ นักท่องเที่ยวสามารถนั่งรถส่วนตัวไปถึงหลงถงป้าได้เลย

จากจุดที่เราซื้อตั๋ว ถนนนับแต่นี้ก็เริ่มเข้าสู่เขตอุทยาน ทิวทัศน์ผ่านป่าเปลี่ยนสีสวยจับใจ มีศาลาชมวิวเป็นระยะ ยอดเขาเสี่ยนหน่ายยื่อปรากฎอยู่ไกล ๆ ทว่าถูกเมฆบังไปกว่าครึ่ง

ฝนลงเม็ดก่อนที่เราจะถึงหมู่บ้านย่าติง หมู่บ้านย่าติงเป็นหมู่บ้านริมถนน ตั้งอยู่ที่เชิงเขาก่อนลงไปหลงถงป้า ปัจจุบันบ้านทุกหลังในหมู่บ้านถูกใช้เป็นที่พักทั้งหมด นอกจากนี้ ระหว่างสองข้างถนนก็ยังมีหลายแห่งถูกไถเกรดเข้าไป สร้างป็นที่พักอีก น่าเสียดายป่าริมทาง



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 20 ส.ค. 2555 เวลา 22:08 น. โดย นกขมิ้นเหลืองอ่อน

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 17 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:15 น.
   

เราแวะเข้าที่พักที่โฮสเทลในเต้าเฉิงจองไว้ให้  หลังจากนั้นรถคันเดิมก็พาเราไปส่งถึงหลงถงป้า
พอเราเข้าสู่หลงถงป้าก็เท่ากับว่าเราเข้าสู่พื้นที่ชั้นในของย่าติงแล้ว

ที่หลงถงป้ามีฬ่อให้บริการ  โดยไม่ต้องลังเลแม้แต่น้อย  ผมเข้าไปซื้อตั๋วทันทีสองใบ  ส่วนอีกสองคนให้เดินขึ้นเอาเอง

จากจุดที่ลงฬ่อ  เราต้องเดินต่อไปทุ่งหญ้าชงกู่  เป้าหมายของเราวันนี้อยู่ที่ทุ่งหญ้าชงกู่และทะเลสาบน้ำนม  แต่อากาศไม่เป็นใจเสียเลย  ฝนลงเม็ดเกือบตลอด  ท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนอยากไล่เรากลับ  ระหว่างที่เดินหากมองไปทางขวาจะเห็นยอดเขาเสี่ยนหน่ายยื่อชัดเจน  แต่ที่ชัดเจนกว่านั้นคือเมฆที่บังยอดเขาอยู่อย่างหนาทึบ

พวกเราเดินไปที่ทะเลสาบน้ำนม  ผ่านวัดชงกู่  ผมเมียงมองเข้าไปข้างในดูว่ามีนักท่องเที่ยวหรือเปล่า  เพราะได้ข่าวว่าทางวัดเปิดให้เข้าพักได้  หากเป็นจริงนี่ก็จะเป็นที่พักที่ทำเลดีที่สุดในย่าติง  นอกจากนี้ระหว่างเดินไปผมก็เฝ้าสังเกตุว่ามีบ้านชาวทิเบตอยู่หรือเปล่า  เพราะเคยได้ยินว่ามีนักท่องเที่ยวมาขอแอบพักเหมือนกัน  แต่ทั้งวัดชงกู่ก็ไม่มีคน  และบ้านของคนทิเบตก็ไม่เห็นมีเลย

ทางเดินไปทะเลสาบน้ำนมทำค่อนข้างดี  ผมต้องหยุดบ่อย ๆ ปล่อยให้คนอื่นนำหน้าไป  ร่ำ ๆ อยู่ในใจว่าจะเดินกลับก็หลายครั้ง  เหนื่อยสาหัสกว่าจะคืบไปได้แต่ละก้าว  แต่ก็แข็งใจเดินไปถึงจนได้  และพอเดินถึงฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่  ไม่รู้ว่ายินดีต้อนรับหรืออยากไล่ให้กลับไปนอน

ขากลับเราแวะถ่ายรูปที่ทุ่งหญ้าชงกู่  ผมนั่งรอตรงเก้าอี้ที่เขาทำเป็นแถวยาว  เลือกตรงส่วนที่มีหลังคากันฝน  เหม่อมองทิวไม้ใบสีเหลืองที่ตัดกับใบสนสีเขียวตรงหน้า  ใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว  

คิดไปถึงวันพรุ่งนี้ว่าจะไปทุ่งหญ้าลั่วหยงไหวไหม


Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 18 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:15 น.
   

เรานั่งรถจากหลงถงป้ากลับที่พัก  ถามเจ้าหน้าที่ถึงเส้นทางลัดไปหลงถงป้าที่เคยอ่านเจอ
“ไม่ยากหรอกครับ  เดินตามทางถนนไปเรื่อยๆ  จนเห็นทางเดินแยกซ้ายมือก็เดินลงไป  สังเกตุได้ง่าย ๆ เพราะมีคนเดินกันมาก”  แกพูดขณะกำลังแพ็คของลงเป้  

"จะไปไหนหรือครับ"
“ผมกำลังจะกลับบ้านแล้ว  ตั้งใจว่าจะไปเที่ยวไกล ๆ ซักหน่อย”
นึกอิจฉาจริง ๆ

ห้องพักเราอยู่บนชั้นสอง  ต้องไต่บันไดไม้ชัน ๆ ขึ้นไป ถึงมันจะสูงแค่เขย่งมือแตะเพดานได้  แต่ผมก็เหนื่อยแทบขาดใจกว่าจะก้าวขึ้นไปถึง  พอขึ้นไปได้ก็เกือบจะต้องทรุดลงนั่ง  ต้องยืนท้าวเสาพักใหญ่  หลังจากนั้นยังจะต้องเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาในที่สลัวอีกสองสามครั้งถึงจะเข้าห้องได้

จะเรียกว่าห้องพักรวมก็ได้  แต่จะให้ถูกแล้วควรเรียกว่าห้องเก็บของมากกว่า  เพราะเต็มไปด้วยขวดน้ำวางเต็มไปหมด   ฝุ่นสีเทาหนาจับอยู่เต็ม

อากาศคืนนี้ไม่หนาวเท่าที่เตรียมใจไว้  แถมมีน้ำอุ่นให้แปรงฟันล้างหน้าข้างล่าง  เรารู้ในเช้าวันต่อมาว่ามีห้องให้อาบน้ำด้วย

ผมกินมาม่าคัพอย่างเอร็ดอร่อย

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 19 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:17 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 20 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:18 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 21 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:19 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 22 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:20 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 23 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:20 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 24 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:21 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 25 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:22 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 26 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:23 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 27 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:23 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 28 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:24 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 29 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:25 น.
   

เพราะตกลงกันแล้วว่าจะไม่ไปทะเลสาบห้าสีและทะเลสาบน้ำนม  วันที่สองในอุทยานเราเลยตื่นสาย   ใครคนหนึ่งปีนขึ้นไปบนดาดฟ้า  แล้วลงมาตามเพื่อนที่เหลือให้ไปดูยอดเขาเสี่ยนหน่ายยื่อกัน  เราเดินย่ำงกองฟาง  ไต่บันไดเล็ก ๆ ขึ้นไป  ผมตั้งขาตั้งและถ่ายรูปทั้ง ๆ ที่ตัวยังหนาวสั่น

หลังจากกลับลงมาและจัดการบะหมี่ที่เหลือแล้ว  เราก็เดินออกจากหมู่บ้านไป  ไปตามทางลัดที่เจ้าหน้าที่บอกไว้ 

ถนนสายเล็ก ๆ ยามสายนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน  เสียงย่ำเท้าของเราได้ยินชัดไปถึงไหนต่อไหน  ยอดเขาเสี่ยนหน่ายยื่ออยู่ที่ขอบฟ้า   ตรงหน้าเราคือป่าที่มีใบสีต่าง ๆ  ละลานตา  และเวลานี้เราเป็นเจ้าของมันแต่ผู้เดียว

หลงถงป้าเป็นพื้นที่ในหุบเขา  เป็นจุดเริ่มของการเที่ยวอุทยานย่าติงชั้นใน  เป็นจุดที่ปัจจุบันใช้เป็นที่รับส่งนักท่องเที่ยว  พอใกล้ถึงหลงถงป้าจะเห็นรถยนต์จอดเรียงรายเต็มริมทาง  สองฝั่งถนนมีพื้นที่ถูกเกรดไถเป็นโรงแรมบ้าง  ที่จอดรถบ้าง 

เราเดินจากหลงถงป้าขึ้นไปจนถึงทุ่งชงกู่  วันนี้ผมตัดสินใจไม่นั่งฬ่อ  พยายามลากขาขึ้นไปช้า ๆ  และพักเหนื่อยทุกนาที  ตั้งแต่เดินลงจากหมู่บ้าน  สมาชิกของเราคนหนึ่งแยกไปเดินกับฝรั่ง  ส่วนอีกสามคนที่เหลือเกาะกลุ่มกันไปจนถึงจุดนั่งรถกลอฟ

เมื่อถึงทุ่งลั่วหยงแล้ว  พวกเราต่างก็แยกย้ายกันไป  คนนึงเดินเลียบลำธารย้อนกลับไป  อีกคนท่าทางไม่ค่อยสบาย  จึงเดินไปข้างหน้าช้า ๆ   อากาศที่ลั่วหยงหนาวมาก รู้สึกตั้งแต่ตอนนั่งรถแล้ว

ทุ่งลั่วหยงมีลักษณะเป็นแอ่งทุ่งหญ้ากลางหุบเขา  ซ้ายมือมียอดเซี่ยนั่วตัวจี๋ (Chanadorje)  ยอดเขายังม่ายหย่ง (Jambeyang)อยู่ถัดไป  เมฆหนาบังยอดเขายังม่ายหย่งจนเหลือครึ่งเดียว  ท้องฟ้าครึ้ม  มีแดดเล็ดลอดลงมาเป็นครั้งคราว ผมเดินย่างไปข้างหน้า  ค่อย ๆ ขยับคืบไปทีละก้าว  แม้หายใจก็เป็นเรื่องที่เหนื่อยและต้องพยายาม  กล้องถ่ายรูปหนักจนอยากจะโยนทิ้ง  พอไปถึงสะพานไม้กลางทุ่ง  ผมก็นั่งจ่อม

มีลมพัดเอื่อย ๆ  เกิดเป็นริ้วคลื่นเล็ก ๆ ตรงแอ่งน้ำ  ใบหญ้าสีน้ำตาลสะบัดไหวระเนนไปทั้งทุ่ง  นักท่องเที่ยวบ้างเดินไปข้างหน้า  บ้างเดินขึ้นไปติดต่อขี่ม้าเตรียมจะไปทะเลสาบ 5 สี ทะเลสาบน้ำนม

แต่ก่อนทุ่งลั่วหยงเป็นที่สำหรับให้กางเต้นท์พักแรม  สูงขึ้นไปมีโรงเลี้ยงม้า  ใช้เป็นที่พักได้ด้วย  เดี๋ยวนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว  ม้าที่ทุ่งลั่วหยงมีประมาณ 30 ตัว  หน้าที่หลักคือพานักท่องเที่ยวไปทะลสาบ 5 สี  แต่ความที่มีจำนวนน้อย  คิวจองม้าจึงยาวเหยียด  บางคนออกจากที่พักแต่เช้ามืดเพื่อจะได้คิวแรก ๆ

ผมดูเวลาแล้วเห็นว่ายังพอเหลือ  จึงพยายามเดินไปทางเขายังม่ายหย่ง   ผมเดินตามทางเดินที่เขาทำไว้ให้  ไปถึงจุดซื้อตั๋วนั่งม้า  แล้วเดินต่อโดยตามรอยเท้าม้าไป  ไปได้ซักห้าสิบเมตรก้าวขาต่อไปไม่ไหวจึงเดินกลับ  ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพื้นหญ้าข้าง ๆ ทางเดินนั่นเอง 

***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:27 น. โดย นกขมิ้นเหลืองอ่อน

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 30 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:26 น.
   

พอได้เวลากลับ  พวกเราคนนึงกับฝรั่งซึ่งไม่ได้ซื้อตั๋วขากลับต่แรก  คิดว่าตนคงไม่มีสิทธิ์นั่งจึงตัดสินใจเดินกลับ  ส่วนที่เหลือมีตั๋วอยู่แล้ว  รอถ่ายรูปอยู่ซักพักใหญ่จึงค่อยนั่งรถตามไป  โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่

รถที่พวกเรานั่งวิ่งแซงฝรั่งในจังหวะที่พวกเขาเริ่มเดินขึ้นถนนกัน  พอถึงทุ่งหญ้าชงกู่  ผมคะเนว่ากว่าจะเดินตามเราทันคงอีกพักใหญ่  จึงตัดสินใจเดินรอบทุ่งหญ้าชงกู่เพื่อฆ่าเวลา  ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะระยะทางที่ไกลหรือเป็นเพราะอากาศค่อนข้างดีกันแน่  ที่ทำให้เราไม่ใส่ใจเรื่องเวลา  

พอมาถึงจุดนัดพบ ยังไม่เห็นฝรั่ง  พวกเรามาจึงนั่งรอ  รอไปได้ซักพักผมตัดสินใจเดินกลับก่อน  ทิ้งอีกสองคนไว้เพื่อรอต่อไป  เส้นทางกลับหลงถงป้ามีเส้นทางเดียว  ซึ่งก็คือเส้นทางขาขึ้นเมื่อเช้านี้  ผมเดินช้า ๆ  จนในที่สุดก็ถึงหลงถงป้า  แล้วผมก็ตกใจเมื่อเห็นฝรั่งกับพวกเราคนนึงรออยู่แล้ว

ผมตัดสินใจไม่ถูกในตอนนั้น  รถที่เรานัดไว้มารออยู่แล้ว  ผมได้แต่เดินไปเดินมา  ชะเง้อมองไปทางทิศที่นักท่องเที่ยวกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเดินออกมา  ปะเดี๋ยวก็เดินไปดูที่ร้านขายน้ำ  เผื่อว่าสองคนนั้นเดินมาแล้วและไม่เจอผม   ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีถึงจะแจ้งให้สองคนที่รออยู่ที่ทุ่งชงกู่รู้ว่าทุกคนรออยู่ข้างล่างหมดแล้ว  จะให้ผมขึ้นไปอีกคงไม่ไหว  ผมบอกให้เราคนนั้นขึ้นไปตาม  โดยยอมเสียเงินขี่ฬ่อ  แกเดินไปได้ปะเดี๋ยวก็กลับลงมา  บอกว่าเย็นแล้ว  เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาตให้ขึ้นไปแล้ว  

ผมใจเต้นไม่เป็นส่ำ  ท้องฟ้าเริ่มมืดลง   ฝรั่งตัดสินใจเปลี่ยนไปนั่งรถอีกคนออกไปก่อน  ตอนนี้ก็เหลือเพียงเราสองคน  ผมเดินไปคุยกับโชเฟอร์ขอร้องว่าอย่าทิ้งเราไป  ผมอยากจะกลับเต้าเฉิงคืนนี้  ขณะเดียวกันในสมองผมก็เริ่มคิดว่าถ้าโชเฟอร์รอไม่ไหวแล้วทิ้งเราไปจะทำยังไงดี  ในที่สุดผมบอกโชเฟอร์ว่าให้แกช่วยหาทางติดต่อเจ้าหน้าที่ที่ชงกู่  แกพาผมเข้าไปในสำนักงาน  พยายามหาเบอร์ติดต่อ  ทั้งแผ่นพับทั้งตั๋วต่างก็ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ใด ๆ ที่จะติดต่อได้เลย  สุดท้ายโชเฟอร์เสนอแนะให้ผมจ้างคนในพื้นที่ขึ้นไปตาม  ผมต้องยอมจ่ายเพื่อการนี้  เราได้กระดาษมาใบนึง  ผมเขียนหนังสือบอกเป็นภาษาไทย  บอกให้คนที่ผมจ้างว่า เวลาเดินขึ้นไป  ถ้าเห็นคนสวนมาไม่ว่าใครก็แล้วแต่  ให้ชูป้ายนี้ให้ดู  เดินไปจนถึงจุดนัดพบที่ชงกู่  ผมไม่รู้ว่านี่เป็นวิธีที่ฉลาดหรือเปล่า  แต่อย่างน้อยผมก็ได้พยายาม  และให้โชเฟอร์รู้ว่าผมไม่ได้อยู่เฉย ๆ

ระหว่างที่รอนี้ผมนั่งไม่ติด  ได้แต่ยืนชะเง้อมองไปทางที่นักท่องเที่ยวเดินลงมา  ร้อนรนและเหนื่อยใจ  ผมเข้าไปขอโทษโชเฟอร์และตบบ่าแกหลายครั้งที่ทำให้แกเสียเวลา  ตอนนี้มีนักท่องเที่ยวที่จะกลับพร้อมเราหลายคน  ทุกคนต่างก็พร้อมอยู่ในรถแล้ว  ผมไม่กล้ามองหน้าคนพวกนั้น  

เวลาผ่านไปอีกนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้  รู้แต่ว่าท้องฟ้าใกล้มืดเต็มที  แล้วในที่สุดก็เห็นพวกเราสองคนลงมา  ผมดีใจรีบไปบอกโชเฟอร์  เวลานั้นผมเหมือนยกเอาภูเขาออกจากอก

ตอนที่รถสตาร์ทออกไปนั้น  เราเกือบจะมองไม่เห็นสองข้างทาง  แสงไฟหน้ารถพุ่งตรงไปข้างหน้า  พอพ้นเขตหมู่บ้านยื่อหว่า  เราก็แทบไม่เห็นรถคันอื่นอีกเลย


Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 31 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:28 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 32 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:29 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 33 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:30 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 34 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:31 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 35 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:32 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 36 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:33 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 37 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:33 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 38 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:34 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 39 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:35 น.
   

วันสุดท้ายในเต้าเฉิง  เราตื่นสายเท่าที่อยากสาย  พยายามกินอาหารที่เตรียมมาให้หมดจะได้ไม่เป็นภาระต่อไป  ไม่มีอะไรทำก็เข้าไปอ่านหนังสือของโฮสเทลที่เก้าอี้รับแขกด้านนอก  มีนักท่องเที่ยวมาใหม่สองสามคน  สีหน้าแต่ละคนดูเหมือนผมวันแรก ๆ  คงแพ้ความสูงเหมือน ๆ กัน

ตอนเที่ยง  ผมได้ตั๋วรถบัสกลับจงเตี้ยนจากโฮสเทลซึ่งฝากซื้อเมื่อคืน  เป็นอันว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน  ราว ๆ บ่ายสี่  พวกเราทั้งหมดจึงออกไปเช่าจักรยาน  ขี่ออกไปนอกเมือง  บนเส้นทางเดียวกับที่ไปย่าติง  ตั้งใจไปดูป่าต้นบรีช

การขี่จักรยานไปเที่ยวนอกเมืองถือเป็นความรื่นรมย์ของผมที่สุด  ถึงจะเหนื่อยแสนเหนื่อยกว่าจะถีบไปแต่ละรอบ  แต่เราก็ไม่มีอะไรมากดดัน  

ตอนที่เราเลี้ยวรถกลับ  ผมตัดสินใจขี่จักรยานลงไปทางหมู่บ้านริมทาง  ระหว่างนั้นต้องลุยน้ำข้ามลำธาร  ตอนจะกลับขึ้นถนน  เจอเด็กเลี้ยงวัวพยายามจะพูดอะไรกับเราคนหนึ่ง  ผมรีบปรี่เข้าไปกลัวจะมีปัญหา  ได้ความว่าเด็กพวกนั้นพยายามจะขอยืมจักรยานเราขี่   ผมถามว่าจะขี่ไปไหน  แกว่าขี่วนไปวนมาแถวนี้  แกอยากมีจักรยานแต่ไม่มีปัญญาซื้อ  ผมจึงเอาคันของผมให้ขี่แทน  เด็กคนนั้นขี่ไปขี่มา  บางครั้งไกลจนผมชักกังวล  ในที่สุดผมจึงรีบตัดบท  บอกว่าเราจะต้องรีบกลับแล้ว  เพราะนัดร้านเช่าจักรยานเอาไว้  กลัวจะเลยเวลา  แกยอมคืนให้พร้อมขอบออกขอบใจยกใหญ่  ผมขี่จักรยานลุยน้ำขึ้นไปสมทบกับพวกเราซึ่งรออยู่ที่ถนนแล้ว  หันหลังไปดู  เด็กคนนั้นเดินไปที่ฝูงแยคช้า ๆ

เมื่อเรานำจักรยานไปคืน  จึงพบว่าไฟฟ้าในเมืองเต้าเฉิงดับไปแถบใหญ่ ทั้งร้านจักรยานเช่า และร้านอาหารในแถบเดียวกัน  เราตัดสินใจเข้าไปสั่งอาหารทานกันทั้งที่ไฟดับ  เลือกโต้ะที่ไม่ไกลจากหน้าประตู  ครัวของร้านอาหารอยู่ด้านในจึงมืดมิด  ผมสงสัยว่าเขาจะทำอาหารให้เราได้มั้ย  พนักงานสาวนำเทียนไขมาตั้งกลางโต้ะเรา  ผมมองไปในครัว  พ่อครัวกำลังผัดกับข้าวโดยคาบไฟฉายไว้ในปาก


Back to Top
 
abcenter
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 2,316
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 40 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:35 น.
   

ไม่ได้เข้าบอร์ดนาน ...มาเจอกระทู้ของพี่ต้องขออนุญาตปาดเข้ามาให้กำลังใจสักหน่อย...

เพิ่งรู้ว่ารถหลายๆคันก็มีคนจีนลักลอบเข้าอุทยานโดยความช่วยเหลือของคนขับรถเหมือนกัน
และไม่นึกว่าพี่จะเป็น AMS มากขนาดนี้ครับ

...เล่าเรื่องได้เห็นภาพชัดมาก...ขอบคุณที่แบ่งปันประสบการณ์ครับ

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 41 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:37 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 42 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:38 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 43 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:39 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 44 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:40 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 45 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:41 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 46 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:42 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 47 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:42 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 48 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:43 น.
   


 

Back to Top
 
นกขมิ้นเหลืองอ่อน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,977
Rank:
สบายดี..ที่หลวงพระบาง

ความคิดเห็นที่ 49 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:44 น.
   

เราตื่นแต่ตีห้า  คลำทางออกจากโฮสเทล  แล้วเดินไปจนถึงสถานีรถโดยสาร  มันเป็นรถคันเดียวกับที่เรานั่งตอนขามา

ตลอดทางอันยาวนานสิบเอ็ดชั่วโมง  มองเห็นน้ำค้างแข็งที่ติดตรึงตามพุ่มไม้  นั่นหมายความว่าต่อจากนี้ไป  ใบไม้ที่ย่าติงจะค่อยกลายเป็นสีเหลืองแดงจัด  ผมเริ่มปรับตัวได้  ไม่รู้สึกทุกข์ทรมานเหมือนขามา  ถึงจงเตี้ยนก็จับแทกซี่ไปโฮสเทลเจ้าเก่า  

วันต่อมาเรานั่งรถบัสไปลี่เจียง  ฝนตกทันทีที่ไปถึง  และตกอย่างนั้นจนถึงวันเวลาที่เรานั่งรถกลับคุนหมิง  

ลี่เจียงในวันนี้ดูเหมือนไม่ใช่เมืองเก่า  มันถูกประดับประดาสวยงามด้วยดอกเบญจมาศหลากสี  มีเกสต์เฮ้าส์หรูหรา  แห่งหนึ่งมีชื่อว่า”อยุธยา” เพราะตกแต่งห้องพักสไตล์ไทยโบราณ  ส่วนที่ทำแบบสไตล์ลูกทุ่งตะวันตกยิ่งมีมาก  นักท่องเที่ยวเดินคลาคล่ำ  ร้านขายหยก  ขายชา ขายเครื่องเงิน และร้านขายสารพัดโมบายตุ้งติ้ง  ยังมีร้านที่ขายของจากเชียงใหม่โดยเฉพาะ  มองไปทางไหนก็เห็นธงของไกด์โบกไปมา   

เราเดินไปที่ห้องแสดงนิทรรศการภาพถ่ายโบราณ  พบว่ากลายเป็นอย่างอื่นไปแล้ว  แวะไปดูร้านขายกระดาษสาและผลิตภัณฑ์ตงปาตรงหน้าจัตุรัส  ตกใจที่มันกลายเป็นบาร์เหล้าไปแล้ว  แม้แต่ร้านที่เคยไปซื้อของที่ระลึกราคาถูก  ก็เปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว  เราหาบ่อน้ำโบราณก็หาไม่เจอซะอีก

ผมอยากหนีไปจากที่นี่โดยเร็ว  

Back to Top
 
สาวเชียงคาน
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 864
Rank:
ช่วงใช้ชีวิตชิว ๆ ที่ เชียงคาน

ความคิดเห็นที่ 50 || โพสต์เมื่อ: 19 ส.ค. 2555 เวลา 11:50 น.
   

สวยค่ะ 

Back to Top
 
ความเห็นทั้งหมด: 89
กำลังแสดงหน้าที่ 1 / 2 หน้า
9 7 [ 1 ] 2 8 :