ยินดีต้อนรับ ผู้มาเยือน [ Login สมัครสมาชิกบอร์ดคลิกที่นี่ ]
 
ถอดรหัสป่า7.5 เก้าคืน 9 วัน
หน้ารวมทุกกระดานข่าว -> เขาหลวง กรุงชิง เดินป่า ท่องเที่ยวทั่วไป ในนครศรีธรรมราช
ความเห็นทั้งหมด: 29
กำลังแสดงหน้าที่ 1 / 1 หน้า
9 7 [ 1 ] 8 :
ผู้โพสต์
ข้อความ
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:00 น.
     


ถอดรหัสป่าล่าฝัน7.5 

บทอรัมภบท....แนะนำทีมงาน

ตอน........คน ไพร ใจ ..........ลวง

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

“ฮัลโหล...”เสียงประโยคแรกของผมขาดหายไปเป็นบางช่วงลมหายใจ   ผมป่วย...เป็นหวัด

“อ่า ..ฮัลโหล...อืม  เป็นงัยบ้าง”ประโยคนี้พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้อีกฝ่ายล่วงรู้อาการมากนัก

“ก็...เข้าเฝือกอยู่  แหะ ๆ  ขาบวมมาก”เสียงปลายทางถอนหายใจพร้อมบอกสถานการณ์ปัจจุบัน  ใจที่สั่นอยู่แล้วของผมรู้สึก วูบสั่นหนักกว่าเดิม

“หนักมากมั้ย  เอ่อ หมายถึง เจ็บมากมั้ย” บางครั้งคนเราก็มักเอ่ยประโยคคุ่ย ๆ โดยตนเองก็ไม่รู้ตัว

“ก็...ขามัน เอ่อ บวมมาก ๆ  เออ แล้วคนอื่นเป็นงัยกันมั่ง” จังหวะการตอบและถามนี้มีบางสิ่งที่เรายังพูดจากบางเรื่องนอกประเด็นกันอยู่  ผมหมายถึง นัยบางสิ่ง...เราต่างมีความนัยที่ไม่อยากเอ่ยกันตรง ๆ

“ก็... ไม่รู้เหมือนกัน เครื่องโทรฯเก่าเสีย เบอร์คนใหม่ ๆ มันเก็บอยู่ในเครื่องนั้นไม่ได้เก็บในซิมเลยจำอะไรไม่ได้” ในใจผมเริ่มนับการสูญเสียบางสิ่ง....จากการเดินป่าครั้งล่าสุด หนึ่งละ มือถือของผม

“เอ้า แล้วมีเบอร์เล็กได้งัย” เล็กเป็นสาวแกร่ง หุ่นเพรียวบางอีกคนหนึ่งในสมาชิก7.5 ที่เข้าร่วมเป็นรายสุดท้าย

“ก็...จดไว้...”ผมเคยโกหก  และนี่ก็อีกครั้งที่ผมจะไม่หลอกตัวเองว่า พูดโกหก  ผมไม่ได้จดไว้ เธออาจเผลอคิดว่า สำคัญ แต่ผมแค่อยากโกหกว่า โชคดีที่จดไว้   ความจริงผมโทรไปถามภรรยาผม

๐๐๐๐๐๐



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:01 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Tell a Friend Print Print Lite Add Favorite Delete
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 1 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:10 น.
   

(ขออภัยมีปัญหานิดหน่อยเรื่องรูปที่ลง เอาถ้อยคำไปก่อนละกัน)

๐๐๐๐๐๐

“แจง...มีเบอร์เล็กมั้ย”ผมไม่ค่อยชอบอาการเคยชินของตัวเอง หากของผมหาย หรือหาอะไรไม่เจอ ผมมักจะถามเธอคนนี้

“เค้าไม่มีนะ ไม่ได้เซฟไว้ ความจริงมันมีอยู่ในแมสเซตนะ แต่ว่าพอเปลี่ยนเครื่องใหม่ มันหายหมดเลย” ภรรยาผมพยายามอวดมือถือใหม่  จริง ๆ เราไม่ค่อยมีเงินมากมาย ค่อนข้างยากจน เป็นความจริงที่ใคร ๆ ไม่คิดจะเชื่อ  การมีของใหม่สักชิ้น ยามตัดสินใจซื้ออะไรใหม่สักอย่าง ของเก่าต้องพังแล้วแน่ ๆ เท่านั้น นาทีนี้จึงตื่นเต้น และคุ้มค่าแก่การอวดกันเอง 

“.......”ผมจินตนาการเห็นอาการของคนรักยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มือถือเครื่องใหม่ราคาไม่กี่ตังหรอก แต่...ผมก็แอบยินดีกะเธอด้วย  เครื่องผมพัง เธอสลับเครื่องให้ และเธอก็ได้เครื่องใหม่ออฟชั่นชวนตื่นเต้นกว่าเดิม  ...ผมยินดีที่เธอรู้สึกดี 

“บอยลองดูในรายการลงทะเบียนของลูกทัวร์หลังรถซิ ต้องมีรายละเอียดของเล็กอยู่”

“เอ้า แล้วที่แจงไม่มีหรอ  น่าจะมีจดไว้มั่ง”ผมยังตอแยเพราะขี้เกียจค้น ใจนึกว่า เอ๊ะ อีตานี่จะหาเบอร์ลูกทัวร์สาว ๆ แบบรีบ ๆ แบบนี้ มีไรรึป่าว เธออาจคิดเช่นนั้น

“อืม ๆ เจอแล้ว จดนะ” สั้น ๆ ในใจบอกว่า ลางสังหรณ์ผมอาจมีเค้า

“ไม่มีอะไร พอดีอยากถามเรื่องที่ให้เค้าสเก็ตแผนที่เดินทางใน 7.5 ให้น่ะ” ไม่มีอะไร 

ผมไม่รู้ว่า แบบนี้เรียกว่า โกหกรึป่าว ....เพียงแต่ใจจริงผมอยากโทรถาม ...บางสิ่งที่ผู้ชายกังวล มากกว่าบางสิ่งที่ผู้หญิงควรกังวล  ...

๐๐๐๐๐๐

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 2 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:12 น.
   


๐๐๐๐๐๐

“พี่เอกก็...ขาบวมเหมือนกัน” เธอตอกย้ำให้ฟัง

“หรอ”พี่เอก ตากล้องผู้มีมุมมองพิสมัย  พี่เอกเป็นอีกคนที่ผมขอร้องกึ่งบังคับว่า  พี่ต้องไป 7.5

............................

“หรอ ไปได้หรอ”คราก่อนแกออกตัวแบบถ่อมตน

“ได้ซิพี่เอก จริง ๆ ผมเล็งคนได้ 2 คนเองนะสำหรับตำแหน่งช่างภาพในใจ  คนแรกคือ..พี่เสือเรียม...คนนั้นอยู่ในทำเนียบรหัสป่า รุ่น 1  ...อีกคนก็พี่เนี่ยแหละ  พูดก็พูดผมว่า  พี่กับพี่เรียม  มีอะไรคล้าย ๆ กันมา คือ เหมือนต้นไม้ชนิดเดียวกัน 2 ต้นน่ะ ปลูกแทนกันได้”ขณะนั้นผมโน้มน้าวสุดขีด

“เอ้า แล้วพี่ต้องทำอะไรบ้างล่ะ”

“ไม่ต้องทำอะไรมากพี่  พี่เพียงอยู่หลังผมทุกย่างก้าว บันทึกทุกอย่างที่ทำได้ ...แต่ไปแบบไร้ตัวตนน่ะพี่ ไปเป็นตาถ่ายทอดภาพออกมา ซึ่งผมแน่ใจว่า เหมาะกะพี่มาก”

           ไร้ตัวตน...ผมหมายถึง ทุกครั้งที่เราเห็นภาพถ่าย ภาพวาดหรือภาพแนวสารคดี เรามักไม่นึกถึงว่ามีใครคนหนึ่งอยู่หลังกล้องตัวนั้น และแพนภาพต่าง ๆ แทนสายตาให้ แต่..ในทริปนี้ ...มันเป็นไปไม่ได้ที่ใครจะไร้ตัวตน ไร้ความคาดหวัง หรือไร้อิทธิพลในสถานการณ์ต่าง ๆ

             มีผู้ชายหลายคนที่มีอิทธิพลต่อชีวิตผม พี่เอกคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น  ผมพยายามหนีคนแบบนี้โดยการต้องเดินล้ำหน้าให้ได้หนึ่งก้าว การตามทันจะทำให้บางสิ่ง....เปลี่ยน แน่นอนว่า  มันเป็นการวัดใจกันในแบบลูกผู้ชาย  ผมไม่แปลกใจกับผลที่ได้...มากนัก  ในสภาวะอ่อนแอ สับสน หวั่นไหว และแบกความคาดหวังที่ผมสร้างขึ้นมาเอง ใจใครจะสามารถยอมรับ ปรับตัว และทลายกำแพงแห่งความคาดหวังได้มากกว่ากัน  ...

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:01 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 3 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:16 น.
   


๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

“แล้วแพนล่ะ เป็นไงมั่งไม่รู้” เห็นผมเงียบไปนาน เล็กเธอตั้งคำถามตอกย้ำต่อ

“ก็ไม่รู้ ไม่มีเบอร์ ยังไม่ได้คุย” ผมโกหกอีกแล้ว ผมได้คุยกับแพนแล้ว และที่น่าแปลกใจนั่นคือ

“แพน...เป็นไงมั่ง”ผมโทรไปถามเธอ 

“ก็เมื่อยมาก ลายไปทั้งตัวเลย มีเขียว มีแดง มีม่วงเป็นจ้ำ ๆ เลย” จริง ๆ ผมไม่ได้ถามอาการนั้น เพราะพอจะนึกออก

“แพน...รู้สึกอย่างไรกับเก้าวันที่ผ่านมา”ผมเข้าเรื่อง

“แพนชอบน่ะพี่...ชอบมาก  ได้เข้าใจบางอย่างแล้ว”เธอมีบางอย่างที่แตกต่างจากคนอื่น

“เอ้าหรอ...ไม่รู้สึกอยากแช่งชักหักกระดูกพี่หรอ โหดขนาดนั้น”

“ไม่นี่ ...แพนเข้าใจสถานการณ์น่ะ แม้ไม่เข้าใจพี่ หรือคนอื่น ๆว่าคิดอย่างไร  แต่แพนตั้งใจไปเรียนรู้ตนเอง  มันใช่แหละว่า...โหดไปมั้ยเนี่ย  พี่ตั้งใจเดินหลง ทำพลาด หรือ...แกล้ง แต่..อะไรก็ช่าง แพนรอดมาได้”เธอสรุปให้

           แพนกิโก๊ะ สาวน้อยวัยไส บอบบาง สวยเนียนแบบสาวแดนอาทิตย์อุทัย  แพนเป็นสาวน้อยวัยไสจริง ๆ ดูเธอจะบอบบางเกินไปสำหรับ 7.5 ตอนเธอมาสมัครเป็นสิ่งที่ผมไม่คิดมาก่อนว่า  ...เธอจะเอาจริง  ในตำแหน่งที่ผมขาดคือ สาวน้อยวัยไสคนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยเดินป่ามาก่อนเลย ไม่มีแม้เป้ รองเท้า หรือเสื้อผ้าสำหรับเดินป่า 

......................................

“จริงหรอแพน จะลงจริง ๆ หรือ”ผมแสดงอาการตกใจ

“จริงซิ ได้ม๊า  ..มัยหรอ มันมีอะไรที่คิดว่าแพนจะไปไม่ได้หรอ”เธอยังถามซื่อ ๆ

“นี่ หลายคนว่า รหัสป่าธรรมดาที่ปีละรุ่นน่ะ ก็หนักพออยู่แล้ว  เจอรุ่นพิเศษนี้9-10 วันในป่าเชียวนะ”ผมไม่ได้ขู่แต่ต้องการความแน่ใจว่า เธอเคลียร์ในรายละเอียดรึเปล่า

“แพนอ่านแล้ว คิดไว้นานแล้วว่าอยากสมัคร ตอนนี้ลางานได้แล้ว  ตกลงจะรับมั้ยเนี่ย”เธอทำให้ผมคิดว่า ผมต่างหากที่ประเมินเธอต่ำไป

“ฮ่า    ป่าว ๆ ไม่ได้บอกว่ารับหรือไม่รับ  แค่แปลกใจ”

“อืม นั่นสิ พี่ก็รู้ว่าแพนมีสิทธิ์ งั้น...ตอบสำภาษณ์มาสักคำได้มั้ย  หากสอบผ่านคำถามนี้ได้ประทับใจก็...”เป็นคำถามที่ผมถามทุกคนที่อยากลงถอดรหัส7.5 ว่า....

“ทำไมถึงอยากลงเรียนถอดรหัสป่า7.5”

“ก็.....”ผมคิดว่าเธออึ้งไปพักหนึ่ง

“พี่รู้มัยว่า.... ตอนเด็ก ๆ เคยมั้ยที่ครูมักถามว่า เราชอบอะไร ระหว่างภูเขากับทะเล  พี่รู้มั้ยว่าตอนนั้นแพนตอบว่าอะไร...”เธอชวนผมย้อนรอยไปในอดีตของเธอและใครหลายคน 

“แพนตอบว่า....ภูเขา  แต่แพนก็แปลกใจ แพนไปเที่ยวแต่ทะเล ๆ  และทะเลมาตลอดชีวิต”ผมคิดว่าเธอมีจินตนาการและกำลังทำให้ใครนึกอยากรู้จักเธอมากขึ้น

“หลังจากนั้น ...แพนไม่เคยลืมเลยว่า ทำไมแพนตอบว่า ...ภูเขา...มันค้างใจ  แพนอยากไปหาคำตอบ”นี่ก็เพียงพอแล้วสำหรับการผ่านบทสัมภาษณ์ซึ่งคุณสมบัติด้านอื่นของเธอลงตัวกับตำแหน่งที่ผมวางไว้ทุกประการ

“ตกลงว่ารับมั้ยเนี่ย...หึ”ถ้าอยู่ตรงหน้าเธอคงมีท่าทางสายตาออดอ้อน เย้ายวนแบบเด็กดื้อ ๆ ซน ๆ คนหนึ่ง

“....ยินดีต้อนรับสู่ 7.5 รหัสป่าล่าฝัน”ผมตกลงรับเธอแบบเต็มใจ

“แล้ว...แพนถามได้มั้ย”เธอยังมีบางสิ่งสงสัย

“ทำไม...มันโหดมากนักหรือ ทำไม...หลายคนกลัวหรือ....แพนว่ามันดูน่าสนใจดีออก ได้เข้าป่าลึกและนานขนาดนั้น” ไม่รู้สิ ผมตอบเธอไม่ได้ และก็ไม่ได้ตอบคำถามนี้

           ผลใน7.5 มันให้ความต่างในสายตา ความรู้สึก หรือความคาดหวังของแต่ละคนต่างออกไป แต่ไม่ใช่เธอคนนี้ เธอชอบมัน และยินดีที่ผ่านมันมาได้



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:02 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 4 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:18 น.
   

ผมสนิทกับแพน ....และนั่นดูจะสร้างปัญหาความกระอักกระอ่วนใจในบางสถานการณ์ในสายตาผู้อื่น

ผมสนิทกับแพน....และนั่นดูจะเป็นปัญหาของผมที่ไม่สามารถอธิบายในบางสิ่งที่เห็น หรือ...แลเห็น ได้

             คุณจะตกใจหากรู้ว่า....น้องแพน สาวน้อยวัยไสผู้นี้ ปัจจุบัน อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีทั้งพ่อและแม่ ญาติพี่น้อง หรือพี่พักพิงทางด้านจิตใจอะไรเลย  เธอเสียคุณแม่หรืออกอุ่นเพียงสิ่งเดียวนั้นไปสักพักใหญ่ ๆ แล้ว เธอต้องทำทุกอย่างคนเดียว เดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว นอนคนเดียว หมายถึงทั้งชีวิต....จะมีเพียงเธอคนเดียวในโลกใบนี้....เธอจึงมีกำแพง เกาะป้องกัน หรือจิตที่หวั่นไหว อ่อนแอ และเข้มแข็งระคนกัน  ...เธอไม่คิดจะไว้ใจหรือสร้างความคุ้นเคยกับใครเพราะหากพลาดอะไรไป ....เธอต้องอยู่กับสิ่งนั้น...คนเดียว

“พี่บอย....พี่จะช่วยให้แพนแข็งแกร่งขึ้นได้มั้ย”สิ่งที่เธอร้องขอจากส่วนลึก....

“แพน....มีบางสิ่งอยู่เหนือ ความกลัว ความรัก ความอยาก กิเลส....แต่หนทางไปสู่สิ่งนั้น เราอาจจะหลงวน มัวเมา หรือขาดสติควบคุม แต่มันก็มีหนทางนั้นอยู่...”ผมไม่มั่นใจว่า   ผมจะพาเธอไปสู่กาลนั้นหรือยิ่งทำให้แย่ลง

“แล้วพี่บอยทำให้แพนได้มั้ย....”

“พี่สัญญา ...จะพาแพนข้ามให้พ้นบางสิ่ง” บางทีอาจเป็นผมด้วยที่ต้องทำให้ได้

             ในส่วนลึกของทุกคน รอบางสิ่งเติมเต็มอยู่เสมอ หลายครั้งเราลองผิดลองถูก...แต่ก็เพื่อการเติมเต็มนั้น  เราไม่อาจถอย หรือบอกว่า ไม่ลองมันอีก ....ผมอาจช่วยเธอได้ แต่ทั้งผมและเธอกำลังเสี่ยงอันตรายไม่ต่างกับการกระโจนลงน้ำทั้งที่ต่างว่ายน้ำไม่แข็งพอ

“แล้วมีใครไปอีกล่ะ มีคนที่แพนรู้จักมั้ย”

“ก็มี ...พี่เอกงัย  ส่วนคนอื่นที่เป็นนักเรียน ก็ พี่เอ๋ คนนั้นงัย และก็พี่เล็กคนที่บอกว่านวดเก่งแต่มือหนักมากนั่นไง  และอ้อ มีผู้ชายอีกคนก็...พี่ต๋อย”

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐


งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 5 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:19 น.
   


             พี่ต๋อย แชมเบ้ ผมถนัดเรียกพี่ต๋อยแรมโบ้มากกว่า  ในสายตาผมจากที่เคยเดินป่ากันก่อนครั้งหนึ่ง ผมก็เห็นสไตล์พี่ต๋อยแล้วว่า ...ดูแลตัวเองได้ดี และอาจจะดูแลคนอื่น ๆ ได้ด้วย เป็นพี่ใหญ่ใจดี ดูอบอุ่น และที่สำคัญ จริง ๆ พี่ต๋อยก็มีกิจกรรมเป็นคนนำทางหรือนำทริปคล้าย ๆ ผม นั่นยิ่งไม่มีปัญหาในเรื่องการเตรียมตัว การมีพี่ต๋อยผมจึงอุ่นใจขึ้นว่า ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สามคน ผู้ชายอย่างพวกเราคงพอดูแลได้ ผมตัดสินใจรับพี่ต๋อยเพียงคนเดียวและไม่รับใครในตำแหน่งนักเรียนรหัสป่ารุ่นนี้อีก

“ตกลงวันเวลายังเหมือนเดิมมั้ยบอย”ก่อนเดินทางพี่ต๋อยยังย้ำให้เห็นว่าพร้อม

“ใช่พี่ ขอโทษที่ผมไม่ได้โพสต์บอกอะไร ทุกคนยังเหมือนเดิมพี่  จัดของได้เลย” หลังจากนั้นผมก็รู้ว่าพี่ต๋อยพร้อมเสมอ 

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

 



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:03 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 6 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:21 น.
   


๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

“แล้วพี่รินได้ไปด้วยมั้ยบอย”ใครบางคนถามผม

“อืม คงไม่น่ะพี่...ผมคิดว่าร่างกายแกยังไม่พร้อม”อีกใจหนึ่งผมรู้สึกวูบ

“หรอ แล้วจะไหวหรือ”ใครคนนั้นอดเป็นห่วง

“ผมได้น้องอีกคนพี่ ถ้าได้คนนี้ผมว่าสำหรับผม โอเค  บ่าวเขากับผมเดินมายุคบุกเบิกกันมาก่อน เราคงไปกันแค่นี้” ผมอธิบายถึงพรานรุ่นน้องคนนำทางอีกคน ที่ผมเลือกแล้วว่า  ...ไหว

“คือ...บางทีนะพี่  ผมคิดว่า บางทีผมควรตรวจสอบตัวเองว่า ...จริง ๆ แล้วที่ผ่านมา ผมเรียนรู้อะไร หรือทำอะไรได้เองมากน้อยแค่ไหน  หากขาดสิ่งนั้นสิ่งนี้แล้วงานไม่เกิด มันคงไม่ได้ ....ฝันของผมคงฝากไว้กับคนอื่น ๆ ไม่ได้ ผมต้องลงมือกระทำมันเอง” นี่เป็นสิ่งที่ผมคิดว่าใคร ๆ ควรทำอย่างผม เราไม่ควรมีข้อจำกัดอ้างในบางอย่าง ว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้ถ้าไม่มีแบบนี้แบบนั้นจะทำไม่ได้  ...สำคัญคือเราลงมือกระทำมันรึยัง 

          แต่ทว่า....ในรหัส7.5  ที่เกิดขึ้นแล้ว.... ใจแห่งป่า ใจแห่งคน ใจแห่งการยอมรับและปรับตัวนั้น ....ใครจะพลิกสถานการณ์แห่งชีวิตได้ดีกว่ากัน

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:03 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 7 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:23 น.
   

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ผมยังคุยกับเล็กไม่จบ และไม่ตรงประเด็น

“เล็ก...พี่พูดอะไรบางอย่างได้มั้ย” นี่ต่างหากเป้าหมายหรือบางสิ่ง...สำหรับผู้ชาย

“พี่ขอโทษ...”

“อืม...สำหรับอะไรล่ะ”

“พี่ขอโทษ สำหรับ เอ่อ ...ก็ทุกอาการที่....บาดเจ็บ หรือเอ่อ.....” ....มันยาวไปแล้ว

“แล้วอย่างนี้ไม่ต้องโทรไปขอโทษทุกคนหรือ...”เธอคงยิ้มเยาะ และถามประชดประชัน

“คง...ไม่จำเป็น  ไม่จำเป็นต้องได้ยินทุกคน ที่สำคัญพี่ต้องคิดว่าคำขอโทษทุกคนนี้มันจากใจจริงหรือเปล่า ...”นั่นต่างหากคือความหมายแห่งถ้อยคำ ส่วนเสียงแห่งคำใครจะได้ยินคงไม่ใช่สาระของมัน  และนี่คือ ...ความกังวลและสิ่งที่สั่นไหวความรู้สึกของผู้ชายคนหนึ่ง  ...

“....เช้าวันที่ 4  พี่เอ๋ ..ร้องให้”กระท่อมผมยังคงสั่นไหวต่อไป

“วันไหนหรือ...วันที่ 4”ผมเอ่ยประโยคคุ่ย ๆ อีกแล้ว

“ก็...หลังวันเราเจอช้าง และต้องหนีช้างกันน่ะ แล้วมาเช้าอีกวันริมลำธาร จำได้มั้ย”เธอรู้ว่าผมจำได้ เพียงแต่อาจเผื่อผมยังไม่หายเบลอ ใช่ ในทริปรหัสป่า 7.5 เรามีฉาก หึ ไม่ใช่ซิ  เรื่องจริงที่ต้องตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของโขลงช้างแม่ลูกอ่อน แบบเฉียดตาย

 “อืม  ...เราก็สงสัยว่า เอ ...พี่สาวทำไมร้องไห้ แรก ๆ ก็ไม่กล้าถาม  พอได้คุยเค้าบอกว่า ไม่ได้เตรียมใจมากับเรื่องหนัก ๆ ขนาดนี้”

“ก็... พี่ว่า ปกติเอ๋ เค้ามักมีโลกส่วนตัวของตัวเอง เค้าช่างฝัน...เค้าเป็นแบบนั้น”ใช่ จริง ๆ ผมรู้จักนิสัยแต่ละคนใน 7.5 ที่ผมเลือกมาเดินป่าด้วย

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 8 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 13:25 น.
   


        
            เอ๋ เป็นสาวน้อยนักเดินทางช่างฝัน  จริง ๆ ผมเรียนรู้เธอจากหนังสือที่เธออ่าน ผมพยายามเรียนรู้จากที่เธอเป็น  แต่ผมกลับเห็นว่า...มีบางสิ่งเคลือบเธอไว้กับจินตนาการเกินจะเจาะให้ลึกได้กว่านี้

ผมต้องการเธอในโครงการถอดรหัสนี้ เพราะคิดว่า ...น่าจะทำให้เธอก้าวผ่านอะไรบางอย่างที่มากกว่าจินตนาการจากตัวอักษร  เธอมาเดินป่าพร้อมหนังสือที่มีน้ำหนักมากกว่า...เสบียงอาหาร ซึ่งผมไม่แปลกใจนัก เธอสร้างบรรยากาศมากกว่าให้บรรยากาศสร้างเธอ ... หรือเธอควรเป็นเธอ แบบนี้ถูกแล้ว....ผมไม่ควรคาดหวังจะให้เธอเห็นอะไรมากกว่าที่ผม...เคยเป็นแบบนี้มาก่อน  หรือผมควรรู้ว่า....ปาฏิหารย์แม้มีอยู่จริงแต่ใครจะสร้างให้เกิดตามใจนั้นคงไม่ได้ 

แต่ปัญหาของผมคือ  รหัสป่า7.5 มันอาจจะหนีความโหด ดิบ อันตราย หรือสถานการณ์อื่นที่คาดคะเนไม่ได้นั้น มันอาจจะแทบเป็นไปไม่ได้ ....ผมไม่ได้รู้อะไรมากในที่ที่นำทางทุกคนเข้าไป เพราะตั้งใจไปเจอสถานการณ์พร้อม ๆ คนอื่น ๆ

... 7.5 ถอดรหัสป่า 9 วัน 9 คืน หลายคนบาดเจ็บที่กาย บางคนบาดเจ็บที่ใจ หลายคนที่ไหวหวั่น และบางคนที่หวั่นไหว

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:05 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 9 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 14:21 น.
   

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

“ขาคุณใหญ่ขึ้นมากหน่อยนะ”เสียงบางคนแทรกเข้ามาในขณะที่ผมกำลังคุยกับเล็กยังไม่จบ   เหมือนเสียงคุณหมอ

“ไม่เป็นไรเล็ก ถ้าสะดวกแล้วค่อยคุยกันก็ได้”ผมเกรงใจ

“อืม ก็บอกแล้วกำลังเข้าเฝือกอยู่  ...อืม ๆ งัยเล็กค่อยโทรกลับนะ”เธอมาเข้าเฝือกซึ่งเกิดจากข้อเท้าแพลง ผมโทรหาเธอคนแรกเพราะทราบอาการนี้อยู่ก่อนแล้ว

        

          เธอวางสายไป ช่วยให้ผมมีเวลานั่งนึกย้อนเหตุการณ์...อา ป่าเขาวงกต อันซับซ้อนราวกระดานหมากรุก   แนวสันกำแพงแห่งเขาช่องลมใต้ เส้นทางแห่งคชสาร จนถึงป่าสันเย็น ...ป่าอันไม่เคยมีใครสยบมันได้อยู่  ผมเองก็เช่นกัน

 

         ผมกำลังครุ่นคิด....ว่า หากเธอโทรกลับมา ผมควรรับสายและพูดเรื่องค้างคานั้นต่อรึไม่  เรื่องแผนที่ลายแทงที่วานให้เธอสเก็ตให้นั้น ..ควรยกเลิกลดภาระให้เธอหรือไม่    รหัสไพรฉบับพิเศษนี้ถูกวางโครงร่างไว้สวยหรู วางตัวละครไว้เหมาะเจาะ คาดคะเนสถานการณ์ล่วงหน้าได้เป็นฉาก ๆ แต่ทว่า เรื่องจริงกลับเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามเกือบทั้งหมด  ประโยคสุดท้ายที่ผมงัดบันทึกขึ้นมาเขียนขณะอยู่บนสันเขานั่นคือ 

 .      ,..บางครั้งเราอาจเรียนรู้ความสำเร็จจากความผิดพลาดและใช้มันให้เป็นประโยชน์  และที่สำคัญการเรียนรู้จักตัวตน  ของตน...ย่อมไม่ได้มาจากคนที่รักเราหรือนิยมเรา หากแต่บทเรียนอันศักดิ์สิทธิ์ที่แท้อาจจะมาจากความ....เกลียด   เราต้องเรียนรู้สิ่งที่ผู้อื่นไม่ชอบในตัวเรามาเป็นบทเรียนขัดเกลาตนเองมากกว่า ที่จะหาเหตุผลใดไปหักล้าง

 



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 14:28 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 10 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 14:25 น.
   


หรือผมควรให้บันทึกเรื่องจริง9 คืน 9 วันแห่งรหัสป่า7.5 ...ที่อาจเป็นประโยชน์ให้หลายคนได้วิเคราะห์พินิจ เรียนรู้เรื่องป่า เรียนรู้เรื่องคน เรื่องตนไปกับตัวละครจริง ๆ หรือปล่อยให้เรื่องนี้.....หายไปกับสายหมอกแห่งไพรดิบ

 

หรือคุณผู้อ่าน.....คิดว่างัย !!!!!!.................

ด้วยมิตภาพ/Tarzan



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:07 น. โดย tarzan

งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
haru
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,139
Rank:
ดื่มกาแฟดี ๆ ที่ ปาย

ความคิดเห็นที่ 11 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:01 น.
   

มันเป็นบททดสอบชีวิตบทหนึ่งที่มีคุณค่า ควรจะถูกบันทึกให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ร่วมสัมผัสไปกับ"บทเพลงแห่งป่า" ความทุกข์อันแสนสาหัสที่เจือไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่สุด ครั้งหนึ่งในชีวิตที่คุณอาจไม่ได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง หากแต่บทเพลงแห่งป่านี้ จะถูกระลึกถึงในใจคุณไปตราบนานแสนนาน จงช่วยกันขับขานบทเพลงนี้เถิด


คนมีคม 81

Back to Top
harujapan@ymail.com
 
ta141
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 405
Rank:
ไปแวะนอนอาบแดดที่หัวหิน

ความคิดเห็นที่ 12 || โพสต์เมื่อ: 18 มิ.ย. 2551 เวลา 15:15 น.
   

 

นักเดินทาง 

http://ta141.multiply.com/

Back to Top
anuwat09@yahoo.com anuwat09@hotmail.com
 
snail of november
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 107
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 13 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 11:22 น.
   


บันทึก
หากจะทำให้เรื่องนี้.....หายไปกับสายหมอกแห่งไพร คงต้องใช้เวลามากโข
เพราะมันไม่ใช่แค่.....ลมพัด ใบไม้ไหว


Back to Top
 
snail of november
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 107
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 14 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 15:18 น.
   


เพราะเปียกปอน ฝ่าฝน มาด้วยกัน

Back to Top
 
snail of november
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 107
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 15 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 15:24 น.
   


เพราะฟันฝ่ามาด้วยกัน


Back to Top
 
snail of november
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 107
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 16 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 15:28 น.
   


เหนื่อยมาด้วยกัน

Back to Top
 
snail of november
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 107
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 17 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 15:33 น.
   


หลงด้วยกัน

Back to Top
 
snail of november
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 107
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 18 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 15:36 น.
   


ร้อน หนาว อิ่ม อด มาด้วยกัน.....

Back to Top
 
แขกดำ
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 478
Rank:
ไปแวะนอนอาบแดดที่หัวหิน

ความคิดเห็นที่ 19 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 19:04 น.
   

ยอดเยี่ยมทุกคนสำหรับผู้ร่วมทริปนี้.......


Back to Top
 
Guest_นังกิ๊เหน่ะ
แขกรับเชิญ
ความคิดเห็นที่ 20 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 21:21 น.
   

7.5 ให้อะไรฉันหลายอย่าง.. ไม่มากกว่าทุกครั้งแต่กลับแปลกกว่าทุกครั้ง

เปลือก.. เนื้อใน

หากสัมผัสเพียงผิวเผิน  โฉบไปเฉี่ยวมา  ฉันเข้าใจแล้วว่ามันคือ: เ ป ลื อ ก

หากมองให้ลึกซึ้ง  แล้วดูให้ถึงในสิ่งที่เขาเป็น  ฉันเรียกมันว่า: เ นื้ อ ใ น

เนื้อในยามอ่อนแอ  ลำต้นแม่ไม่แข็งแกร่ง  หากน้ำท่วม ลมแรง บางครั้งก็ส่งผลให้เนื้อในไม่ขาวผ่องอย่างที่เราคิดว่าควรจะเป็น 

หยิบทิ้ง

หรือ.. เก็บไว้ 

. .

เราคิด เรากำหนดเขามากไปหรือเปล่า..

คนหนึ่งคนมีชีวิตมีจิตใจมีอารมณ์มีรู้สึก.. ฉันพอเข้าใจ

มุมนึง  ฉันคิดว่า เขาก็คือเขา เราจะให้เขาเป็นอะไร  สิ่งที่เขาทำมันย่อมมีเหตุผล  เหตุที่เขาทำและผลที่เขาได้รับ  ฉันเชื่อว่าหากเขาได้ทำมันไปแล้ว  เขาย่อมกล้าในผลแห่งเหตุ

. .

วันนี้ฉันมาทบทวน  ฉันควรดีใจใช่ไหม  ที่ได้เห็นมังคุดผลนั้นทั้งเปลือกและเนื้อใน ฉันควรดีใจใช่ไหม!! และควรศรัทธาต่อไปหรือไม่..

. .

7.5 หรือคนบนฟ้า.. ใครก็ได้ตอบฉันที..  


Back to Top
 
Hot ice
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 5,489
Rank:
ค้นหาตนเองที่..เกียวโต

ความคิดเห็นที่ 21 || โพสต์เมื่อ: 19 มิ.ย. 2551 เวลา 21:37 น.
   


เรานำเปลือกมังคุดมาผสมกับเชี่ยงชุน ไว้ทำเป็นยารักษาโรคผิวหนังได้ เรานำเนื้อมังคุดมากิน เพราะผลนั้นคือราชินีแห่งมวลผลไม้ เราควรศรัทธาผู้ปลูกมังคุด ที่ลงทุนเพื่อนำผลผลิตมาให้เรากิน เราควรร่วมยินดีกับสิ่งที่เราสร้างสรรค์ เราควรยินดีกับธรรมชาติที่สอนเรา และเราควรยินดีกับเขา ที่พยายามสื่อให้เราเข้าใจ

Back to Top
 
~Panda~
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 220
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 22 || โพสต์เมื่อ: 20 มิ.ย. 2551 เวลา 13:13 น.
   

...ฉันหลงอยู่ในถ้ำที่มืดมิดมองไม่เห็นหนทาง
จนวันนึงมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน บอกฉันว่าเขาเห็นแสงสว่าง เห็นทางออกและจะพาฉันออกไป
เขาจูงมือฉันเดิน เขาล้มลงบ้าง ชนหิน ชนขอบถ้ำ และบางครั้งเราก็ล้มไปด้วยกัน ฉันยังเชื่อมั่นในมือที่จูงฉันอยู่ ฉันรู้สึกแย่ที่คนที่อยากช่วยฉันต้องบอบช้ำจากสองข้างทางที่เราก้าวเดินไป  ฉันกลับมีเพียงแผลถลอกเล็กน้อย

...ฉันเริ่มเห็นแสงที่เขาพูดถึงแล้ว
หนทางยังอีกยาวไกล เราเหนี่อยล้าจนก้าวขาแทบไม่ออก ฉันไม่รู้ว่าคนที่หวังดีกับฉันจะต้องสูญเสียอะไรไปอีก ได้แต่หวังว่าหนทางคงไม่ลำบาก และเราจะออกจากถ้ำที่มืดมิดนี้ได้สักที



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 20 มิ.ย. 2551 เวลา 15:17 น. โดย ~Panda~

เดินไม่ไว  แต่ใจรัก
http://tamapona.multiply.com

Back to Top
 
แจงไทร
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกรุ่นบุกเบิก ]
จำนวนโพสต์: 792
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 23 || โพสต์เมื่อ: 21 มิ.ย. 2551 เวลา 07:51 น.
   


รุ่งเช้าหลังการเดินทางอันเหนื่อยล้า...เด็กน้อยยิ้มร่า..กึ่งวิ่ง กึ่งเดิน เข้ามาคลอเคลียที่ตัก

๐๐๐๐ ลืมเหนื่อย...ไม่รู้หล่นหายไปไหนแล้ว ๐๐๐๐

เด็กน้อยส่งเสียงคุยไม่เป็นภาษา..แต่สื่อได้ว่า "แม่ไปไหนมา คิดถึง"

ฉันบอกลูกว่า....

"แม่ไปทำงาน...พ่อก็ไปทำงาน..ทำงานเสร็จพ่อจะกลับมาหา..พ่อมีเรื่องดีดี จะมาเล่าให้เราฟัง"


ทาร์ซาน แอดเวนเจอร์ ทีม...เพื่อนเดินป่า หลังคาแดนใต้

  • รางวัลมาตรฐานนำเที่ยวเดินป่ายอดเยี่ยม ระดับ 5 ดาว โดย กระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา ปี 2007-2010
  • รางวัลกินรีปี 2008 ประเภทรายการนำเที่ยวดีเด่น "ถอดรหัสป่า"

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

http://www.tarzantour.com เพื่อนเดินป่าหลังคาแดนใต้

http://www.naturalwonder.multiply.com tantawan's story

http://www.nakhonsci.com สร้างระบบคิดปลูกจิตวิทยาศาสตร์

Back to Top
 
ta141
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 405
Rank:
ไปแวะนอนอาบแดดที่หัวหิน

ความคิดเห็นที่ 24 || โพสต์เมื่อ: 21 มิ.ย. 2551 เวลา 17:19 น.
   


นักเดินทาง 

http://ta141.multiply.com/

Back to Top
anuwat09@yahoo.com anuwat09@hotmail.com
 
tarzan
ระดับสมาชิก:
[ ผู้ดูแลบอร์ดเขาหลวง ]
จำนวนโพสต์: 1,654
Rank:
ผู้อาสาดูแลบอร์ด

ความคิดเห็นที่ 25 || โพสต์เมื่อ: 23 มิ.ย. 2551 เวลา 14:46 น.
   

ผมเชื่อว่า ....ชีวิตจริงไม่ว่าของใคร ไม่ต่างจากละคร

เพราะว่า.....ละครล้วนสร้างจากชีวิตจริง

บันทึกเรื่องจริงของ รหัสป่าล่าฝัน โครงการ 7.5   ...ผมกำลังใช้ความพยายาม เอาลงบนกระดาษอยู่ครับ  อาจจะใช้เวลามากสักหน่อย  เพราะอยากให้มันใช้ได้จริง

และเป็นครั้งแรกที่ผมกล้าพูดซ้ำ ๆ ว่า ....นี่ซิ รหัสป่า นี่แหละใช่  รหัสคน ....นี่แหละ  ความลับทั้งมวลมันอยู่ตรงนี้

บทอรัมภบท ....ใครหลายคนได้เอ่ยออกมากันพอสมควรแก่การอัดอั้นแล้ว  ก็หวังว่า พี่น้อง 7.5 จะเหลือไว้ให้ผมเขียนบ้างนะครับ  แหม !!! เล่นกันซ้า !!!

อ้อ !!!  อย่าได้ลืมเชียว  

7.5   มีทั้งหมด 3 ครั้ง เหมือนรหัสป่าทั่วไป  เนี่ยแค่ ครั้งแรก  ....ยอมรับและปรับตัว

7.5   ทับ 2 คือการเทียบศักดิ์และศรีกับสัตว์ป่าน้อยใหญ่   ...กรุณารอชม

7.5   ทับ 3  กลมกลืนเป็นหนึ่ง.......หากมันดำเนินถึงจุดนี้ ด้วยกัน  ก็หวังว่า ...จะไม่มีสิ่งใดสั่นไหวใจดวงนี้ได้อีก

๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ตอนนี้ป่วยครับ.....ขอพักยาวหน่อย


งานประจำคือ....พรานฯรับจ้าง

คนมีคม # ๑๒๕

Back to Top
 
amiparty
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 1,012
Rank:
ดื่มกาแฟดี ๆ ที่ ปาย

ความคิดเห็นที่ 26 || โพสต์เมื่อ: 23 มิ.ย. 2551 เวลา 14:57 น.
   

ยินดีด้วยกับทุกคนคะ ที่ได้ผ่านประสบการณ์แบบนี้ นุกนิกก็อยากได้มีส่วนร่วมด้วย แต่เรื่องเวลามันทำไม่ได้จริง ๆ ขอให้คุณเล็กหายไว ๆ ด้วยนะคะ แพนเก่งมาก ๆ เลย เกินคาด จากทริปทะเล ไปรหัสป่า 7.5 มันน่าสนใจจริงๆ

==================================================

..... Photobucket เดิน ๆ เดิน ๆ เดิน ๆ กระดุกกระดิก .....i-nuke..nick^-^Photobucket

===================================================

Back to Top
nukenick@gmail.com nukenick@gmail.com
 
ครูป่า
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 431
Rank:
ไปแวะนอนอาบแดดที่หัวหิน

ความคิดเห็นที่ 27 || โพสต์เมื่อ: 30 มิ.ย. 2551 เวลา 17:18 น.
   

 สุดขอบฟ้ากว้างเส้นทางแห่งฝัน

เรียงร้อยผูกพันธ์ด้วยเราทั้งผอง

เกี่ยวรัดหัวใจเติมไฟประคอง

วิถีเสริมส่องของคนเดินทาง....

..........เราคนไทยต้องรักกันนะจ๊ะ


คือป่าฝนคือคนเดินทาง  เรียงร้อย...ถ้อยคำ..กำนัล...จรรโลงวิถี
Back to Top
 
นังกิ๊เหน่ะ
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 106
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 28 || โพสต์เมื่อ: 30 มิ.ย. 2551 เวลา 17:51 น.
   

อ้างถึงความเห็น 22 : ~Panda~ @ 20 มิ.ย. 2551 เวลา 13:13 น.

...ฉันหลงอยู่ในถ้ำที่มืดมิดมองไม่เห็นหนทาง
จนวันนึงมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน บอกฉันว่าเขาเห็นแสงสว่าง เห็นทางออกและจะพาฉันออกไป
เขาจูงมือฉันเดิน เขาล้มลงบ้าง ชนหิน ชนขอบถ้ำ และบางครั้งเราก็ล้มไปด้วยกัน ฉันยังเชื่อมั่นในมือที่จูงฉันอยู่ ฉันรู้สึกแย่ที่คนที่อยากช่วยฉันต้องบอบช้ำจากสองข้างทางที่เราก้าวเดินไป  ฉันกลับมีเพียงแผลถลอกเล็กน้อย

...ฉันเริ่มเห็นแสงที่เขาพูดถึงแล้ว
หนทางยังอีกยาวไกล เราเหนี่อยล้าจนก้าวขาแทบไม่ออก ฉันไม่รู้ว่าคนที่หวังดีกับฉันจะต้องสูญเสียอะไรไปอีก ได้แต่หวังว่าหนทางคงไม่ลำบาก และเราจะออกจากถ้ำที่มืดมิดนี้ได้สักที

. .

หากเชื่อมั่นและศรัทธาในชีวิตของตน.. เธอจะผ่านพ้นมันได้ด้วยตัวของเธอเอง

หากคิดว่าทุกข์.. เธอจะทุกข์

หากคิดว่าสุข.. เธอจะสุข

. .

พุทธปัญญา.. ไม่เคยพาใครสะดุดหรือหกล้ม

พุทธปัญญา.. จะหนุนนำให้เธอพบทางสว่าง

พุทธปัญญา.. แล้วเขาจะไม่สูญเสียสิ่งใด

. .



***แก้ไขล่าสุด: เมื่อ 30 มิ.ย. 2551 เวลา 17:54 น. โดย นังกิ๊เหน่ะ

Back to Top
 
mundeenae
ระดับสมาชิก:
[ สมาชิกบอร์ด ]
จำนวนโพสต์: 255
Rank:
แวะพักโฮมสเตย์ ชมหิ่งห้อยที่อัมพวา

ความคิดเห็นที่ 29 || โพสต์เมื่อ: 6 ต.ค. 2551 เวลา 18:52 น.
   

สุดยอดเลยอ่าาครับ...

Back to Top
 
ความเห็นทั้งหมด: 29
กำลังแสดงหน้าที่ 1 / 1 หน้า
9 7 [ 1 ] 8 :
 

จองโรงแรมทั่วไทยกับ Hotel2Thailand คลิกได้ที่นี่เลย

จองโรงแรมทั่วไทยกับ Agoda คลิกได้ที่นี่เลย